Herbou

April 19, 2011

Ek is terug. Ek het my blog weer nodig en ek wil weer skryf. Ek dink daaraan om hom so bietjie op te ruim. Van die ou inskrywings is te pretensieus of vervelig. Ek wil eintlik net die goeies ten toon stel. Maar vir nou moet ek eers so bietjie stoom hier afblaas. Ek sit alleen in my kamer en my maag kreun van die pyn.


Unrequited love

Februarie 18, 2011

Unrequited love is cruel to the core.
It burns ‘til the heart cannot burn anymore.
It makes no amends and remains to recall.
Unrequited love is no love at all.


I Wait

September 20, 2010

Though we both know it,
Neither have told.
We share a dream in a fantasy world.

It’s less than a secret,
Not even a whisper,
Born out of understanding and trust.

I saw your eyes;
You heard my voice
Agree to an unconventional choice.

Though time may pass
While you’re miles away,
This promise won’t change;
Our connection remains.

So, for that moment
When all burdens are laid,
Since it’s never too late,
I wait.


Geure en reuke

September 6, 2010

My reuksintuig is vir my uiters belangrik. Oor die algemeen is ek op al my sintuie ingestel, maar my neus is ekstra sensitief. Dié wat gereeld hier lees, sal agter kom dat reuke ook ‘n groot rol in my stories en gedigte speel.

Mense onderskat soms die krag van hierdie sensasie op die brein en herinneringe. Ek onthou reuke van my kinderjare, waar die prentjies al vervaag of verdwyn. As ek nou ‘n toneel uit my verlede herroep, kom die gepaardgaande geure daarmee saam.

Ek geniet dit om hiermee getoets te word. Op skool sou een van my vriende ‘n baadjie in die klas laat lê en ek sou weet aan wie dit behoort deur daaraan te ruik. My ouers vra my gereeld om die oorsprong van iets vrot uit te snuffel. Moet ek jou die verskil in reuk tussen ‘n dooie kat en rot verduidelik?

Sekere bekende reuke is vir my belaai met emosie. Daar is byvoorbeeld ‘n spesifieke bekende vroue deodorant spray wat my onmiddelik aantrek. Dit was een van my vorige liefdes se gunsteling en as ek dit ooit in ‘n publieke area ruik, gaan ek outomaties in hunt-mode. (Nee, ek gaan nie sê nie)

Wanneer ek ooit vir klere gaan shop, sal ek uit nuuskierigheid altyd verby die parfuum afdeling in winkels loop en aan die testers ruik. Dit is nie nodig om aan te spuit nie; ek kan reeds opmerk dat die reuk my sal irriteer na dit ‘n uur aan my vel hang. Dan is ek altyd verbaas oor die pryse van bekende reukwaters. Ek kan my nie indink hoe iemand soveel kan betaal vir ‘n botteltjie eau de toilette/parfum wat nie vir my lekker ruik nie. Is dit bloot omdat dit ‘n bekende naam is of kan mense net nie ruik hoe van die goed stink nie?

Daar is gewoonlik so een uit tien waarvan ek so bietjie hou, maar die kostes oortref meestal die gerief. Ek het nooit voorheen aftershave of cologne gekoop nie. Ek kan op my vingers tel hoeveel mans parfume al ‘n indruk op my gemaak het; wat ek beslis sal koop. Letterlik:
1) Die Switserse seun wat by ons kom bly het op ‘n koor toer 12 jaar terug. 2) My ou skeinat meneer 3) So onbekende ou wat een dag voor my geloop het op pad klas toe. 4) Een van my vriende se vriende by ‘n braai verlede jaar. Ek vergeet altyd om te vra wat hulle gebruik.

En toe, vir die eerste keer ooit, vind ek verlede week ‘n parfuum wat my laat omdraai het om weer daaraan te gaan ruik en selfs aan te spuit. Die volgende dag het ek wakker geword en dit gaan koop. Gelukkig het ek ‘n paar rand na my verjaarsdag gehad. Groot was my verrassing toe die produk die helfde minder kos as die meeste ander. Sowaar, die maatskappy probeer vir almal bekostigbaar wees- lees ek toe na ‘n Google Search.

Daar is ‘n ander kant aan ‘n sterk neus. Mense se geure kleef aan jou klere tot jy dit was. Jy weet ook dinge wat ander nie weet nie, maar ek is te skaam om dit te verduidelik.

Ek het ‘n groot wens: om in Grasse, Frankryk, te gaan leer hoe om parfuum te maak. Ongelukkig leer hulle hierdie kuns nie sommer aan vreemdelinge nie en die enigste skool kos omtrent R180 000 vir die internasionale kursus van twee jaar. Enige donasies? 😆


Biochemical Romance

Augustus 31, 2010

The moment I first saw you, our eyes met
And we smiled excitedly, enchanted by
This radiant energy of life, evolving from
The chemistry of our chance encounter.

The force of our attraction drew me in
And within the first minute of knowing
You, we were locked in a tight embrace.
Happiness reacted, dancing our souls

For the brief time we had together
And securing a subsequent match.
Now we engage in a tentative swirl
In the primordial soup of our love.


Huidige lewe: Augustus 2010 update

Augustus 23, 2010

Hoe gaan dit met my? Wat is nuut in my lewe? Waarmee hou ek myself besig?

Vir dié wat werklik belangstel en nie net uit gewoonte vra nie: ‘n kort oorsig oor my huidige doen en late.

My gemoed is blink en ek voel goed. Ek is amper 22 en sonder kriminele rekord. 🙂
Ek bly by die huis saam met mammie, pappie en gr.10 boetie in die Paarl. Ja, ek swot nog. Maak nou my 3-jaar graad in 4 jaar klaar. Volgende jaar is dit NOS. Ek gaan nie ophou studeer voor ek 3 grade het nie en dan gaan ek kanse vat met die opsies wat vir my ooplê, tuis of oorsee.

Deesdae gaan slaap ek al 11uur op ‘n weeksaand, mits daar nie ‘n taak die volgende dag ingegee moet word nie.
Gym of draf so drie keer ‘n week, eet gesond (min sout/suiker/olie) en was elke tweede aand my hare met sjampoe.
Ek probeer elke 2de Sondag die oggenddienste bywoon, maar laat Saterdae aande kanselleer soms hierdie ideaal.
Twee maal ‘n week gaan oefen ek salsa danse in Wellington. Daar het ek ‘n paar b-boys ontmoet wat my met mening wil leer breakdance. Ek moet Saterdag by my oupa se verjaardag partytjie ‘n lied sing.

Ek het maande laas gaan fliek, een speeding ticket wat voor my lê, rook een maal in 2 of 3 weke hubbly bubbly. Naweke geskied meestal in die Paarl. Ek het in April laas dagga gerook en in Julie laas lekker gevry. Daar is niemand wat ek tans in die oog het nie.

O ja, ek pieps so 3 maal ‘n dag.

Dis mos omtrent al wat mense wil weet, of hoe?


OCD: compulsions

Augustus 3, 2010

Compulsion compulsion Compulsion

Throughout my school career, I have been reprimanded for fidgeting and restlessness in class. The teachers who reacted to my strange behaviour often made the mistake of placing me in the front desk, right beneath their watchful eyes and sometimes stigmatizing me as undisciplined. My fidgeting would then be even more obvious, ceaselessly irritating them and resulting in more scolding.

It seemed to them like I was challenging authority, when in fact I was overwhelmed with anxiety and losing control over pervading patterns of movements, called compulsions. This is something I have always been aware of: irrational urges that crave for fulfillment and the constant fight to keep them at bay. Sequences of actions scream to be completed before I can move on to a daily task. To be able to ignore them, I had to learn to let go. Chains need not be linked; balance need not be maintained and every itch need not be scratched; imperfections are okay.

During highly stressful times I would fall victim to even harmful compulsions. Then, when I look in the mirror, every visible bump must be squeezed. Sometimes when the tiny bumps do not exfoliate, I would continue until I see blood. It ultimately leads to embarrassment and faint scars, even though I have never had true acne. I also rub and press hard on certain areas of my body. The favourites are my left eyebrow, the lower ridge of my ribcage, lower left abdomen and thigh.

Still today, certain aspects of my fidgeting manifest very often. I change my posture regularly, chew on plastic or rubber objects and tap my feet. Under normal circumstances I repress all these things, but anxiety amplifies every twitch and wayward motion, breaching my threshold of control. Although I do not have an attention deficit, I am very sensitive to all environmental stimuli and my brain is actively absorbing every sound or smell or movement around me, while I focus on my task at hand.

A major mistake that parents or caretakers make with children who have compulsions is to give them a stimulant like ritalin and expecting them to calm down. This actually exacerbates the compulsions or ticks and would have the opposite of the desired effect. These children are often misdiagnosed with Attention Deficit Hyperactivity Disorder, when it is rather a case of mild to full-blown OCD or Obsessive Compulsive Disorder.